پژوهش های ایرانی/ میترا و پیوند آن با ستاره قطبی باستانی Mithra, archeological polar star

Thursday, 22 February 2007

Mithra

And it's association with archeological polar star

Reza Moradi Ghiasabadi

Name of Mithra has been streamer at Persian (Iranian) culture and literature and by passing time have made a deep association with “Mehrizad” God of Kindness, Sun and Friendship. But before it's activities get so vary it's most popular character was it endless brightness.

Sources that we have show that this archeological star was the source of beliefs about Mithra. And for ancients who had a favor on cosmology a star hat never sets was very important and interesting.

I think the origin of belief about Mithra among ancient Iranian and Indians was about one polar star and two constellations Ursa Major and Ursa Minor.

We know that polar of sky rounds through a 28,500 year circle over polar of ecliptic and today is near Alpha (α) Ursa Minor (Polaris) star. But about five thousand years ago skies polar was near Thuban (Dhikh) star from Draco constellation .At that time this star was polar star of earth and like our time polar star was static without any move and was at all nights of year and never sets or rises. This star is located between Ursa Major and Ursa Minor ant these two constellations rounding around it at each 24 hours. This rounding draw crossover at sky and we know it as Mithra carrousel.

At some of old paintings Ursa Major constellation is drawn like symbols of Mithra with its four horses. And also Mithra's pictures were shown like a shining man that has rays around his head. After five thousands years ago and when this star make a distance from polar sky this distance make this star to round around polar sky area and that’s were the believe about circle of kindness/ oath came.

At Iranians old writing it's been used for copula on top of tabernacles and one point that takes attention is they look alike polar star. At “Mehr Yasht” of Avesta these phrases “Standing at highness of skies” and “Never sleeping” is a clear pointing to polar star: “We pray Mithra owner of wealds that highness which is standing at top of sky and is a non sleeping and powerful keeper . . . Mithra looks everybody with never closing eyes.”

And because of this reason Mithra was the exertion of earth and sky and from the viewpoint of a man standing at earth all stars and constellations round around it Mithra is called organizer of cosmology and is responsible for controlling and rulings world. And after that she became brightness of god, trueness, oath, and also kindness. Ferdinand Justi has translated Mithra to ever brightness in Iranisches Namenbuch.

After some while a religious based on these believes had made “Praying Mithra” it is totally different from Mithraism. Mithraism is it's western version and at first century before Christ reaches to west Minor Asia and Rome empire (during Parthian) this religion was speeded at all over western countries by some legionnaires and after that Christians inherit most of its believes.

Here I should say some points that word of before Christ or after Christ for this calendar is wrong because name of Jesus were added to this calendar at fourth century by religious department and at Iranian writing Asar al-baqiyah by Abou Rayhan Birouni era of this calendar is based on sun not Jesus. this name has relations with “Yalda” and night of Sun born and at another view as Birouni says name of the first month of year at Sistan (east of Iran) calendar which started at winter was “Christ” that may be word Christmas has come from this word.

آدینه، 26 خرداد 1385

میترا

و پیوند آن با ستاره قطبی باستانی

رضا مرادی غیاث آبادی

نام «میترا» در فرهنگ و ادبیات ایرانی حضوری چشمگیر داشته است و به مرور زمان با ایزد مهر، خورشید، مهربانی و دوستی، پیوند عمیق یافته است. اما پیش از آنکه کارکردهای میترا جلوه‌های گوناگونی پیدا کند، بیشتر با ویژگی «روشنایی همیشگی» شناخته می‌شده است.

منابع موجود نشان‌دهنده این است که ستاره قطبی باستانی، خاستگاه باورهای مربوط به میترا بوده است و بی‌تردید برای پیشینیان دوستدار پدیده‌های کیهانی، وجود ستاره‌ای دائمی که هیچگاه طلوع یا غروب نمی‌کرده است، تا چه اندازه می‌توانسته مهم و جالب جلوه کند.

به گمان نگارنده، سرچشمه باور به میترا و گردونه میترا در میان ایرانیان و هندوان باستان، عبارت بوده از ستاره قطبی و دو صورت فلکی پیراقطبی به نام‌های خرس بزرگ و خرس کوچک (دب اکبر و دب اصغر).

می‌دانیم که قطب آسمانی در هر 25800 سال یک‌بار بر دور قطب دایره‌البروج می‌گردد و امروز در کنار ستاره جدی قرار دارد. اما در حدود پنج‌هزار سال پیش، قطب آسمانی در کنار ستاره سرخ‌رنگ «ذیـخ» از صورت فلکی اژدها (ثعبان) بوده است. در آن زمان این ستاره قطب آسمانی زمین بوده و مانند ستاره قطبی امروزی در جای خود ثابت و بی‌حرکت ایستاده و در همه شب‌های سال دیده می‌شده و هیچگاه طلوع و غروب نمی‌کرده است. این ستاره در میانه دو صورت فلکی خرس بزرگ و کوچک واقع شده است و این دو صورت فلکی در هر شبانروز یکبار بر دور آن می‌گردیده‌اند. این گردش، نگاره باستانی چلیپا یا صلیب شکسته را در آسمان رسم می‌کرده که به عنوان «گردونه میترا» دانسته می‌شده است.

در برخی نگاره‌های کهن، نقش صورت فلکی خرس بزرگ را آشکارا به مانند گردونه چهار اسبه که نماد میترا بوده است، رسم کرده‌اند. همچنین نگاره میترا را به گونه مردی که پرتوهای نورانی بر گرد سرش دیده می‌شود، نشان می‌داده‌اند. اما پس از پنج‌هزار سال پیش و هنگامی که این ستاره از قطب آسمانی فاصله می‌گیرد، این فاصله منجر به گردش این ستاره به دور نقطه قطب آسمانی و ترسیم دایره یا حلقه کوچکی می‌شود که سرچشمه پیدایش باوری به نام «حلقه مهر/ حلقه پیمان» است.

نام مهر در متون ادبیات فارسی برای قبه‌ای که بر فراز خیمه و خرگاه، علم و چتر نصب می‌کرده‌اند هم بکار رفته است که شباهت ستاره قطبی با این قبه‌ها نیز توجه برانگیز است. در مهریشت اوستا، عبارت‌های «در فرازنای آسمان ایستاده» و «بخواب نرونده» اشاره اشکاری به ستاره قطبی است: «می ستاییم مهر دارنده دشت‌های پهناور را، آن بلندبالای برومندی که در فرازنای آسمان ایستاده و نگاهبانی نیرومند و بخواب نرونده است . . . میترا همه مردمان را با چشمانی که هیچگاه بسته نمی‌شوند، می‌نگرد».

به همین دلیل که میترا، نقطه ثقل آسمان و ستارگان بوده است و از دید ناظر زمینی، همه ستارگان و صورت‌های فلکی بر گرد او می‌چرخیده‌اند، میترا را سامان‌دهنده هستی و برقرارکننده و پاسبان قانون و هنجار کیهانی و نظام حاکم بر جهان و بعدها او را ایزد روشنایی و راستی و پیمان و حتی محبت می‌دانسته‌اند.

فردیناند یوستی در Iranisches Namenbuch حتی واژه میترا را به معنای «روشنایی همیشگی» می‌داند. بعدها از باورهای منسوب به ستاره میترا، دینی موسوم به میترا پرستی/ مهر پرستی (با میترائیسم اشتباه نشود. میترائیسم، گونه غربی‌شده آن است) به وجود می‌آید که در سده یکم پیش از میلاد، در دوره پادشاهی اشکانیان، به غرب آناتولی و روم راه یافت. این دین توسط لژیون‌های رومی که با فرهنگ ایرانی آشنا شده بودند، در سرتاسر سرزمین‌های غربی و اروپا منتشر شد و بعدها آیین‌ها و مراسم و به ویژه تقویم آن در دین تازه مسیحیت نفوذ کرد.

در اینجا به این نکته هم باید اشاره کرد که واژه «میلادی» برای تقویمی به همین نام کافی است و افزودن «میلاد مسیح» به آن درست به نظر نمی‌رسد. چرا که منسوب کردن میلاد به میلاد مسیح، در اواخر سده چهارم میلادی از سوی دستگاه روحانیت مسیحی روم روی داد. در آثار ایرانی و از جمله در «آثار‌الباقیه» نوشته ابوریحان بیرونی، منظور از میلاد، «میلاد خورشید» دانسته شده است و آشکار است که این نام با شب چله و جشن زایش خورشید در پیوند است. از سوی دیگر جالب است که به روایت بیرونی، نام نخستین ماه سال در تقویم کهن سیستانی که از ابتدای زمستان آغاز می‌شده، «کریست» بوده است که گمان می‌رود واژه کریسمس نیز از آن برگرفته شده باشد.